Docenić niedoceniane

watercolor-1020509_1920

Siedzisz w ogrodzie z koleżankami, świeci słońce, dzieci latają wokół. Bawią się same ze sobą. Nad wyraz zgodne. Jak nie one.

Popijasz sok, słońce wali w oczy, rozmawiasz, śmiejesz się, wspominasz, opowiadasz. Dzielisz się.

Wspaniele!

Czas mija z pozoru tak wolno, miło.  Twoja głowa jest spokojna, myśli radosne, mięśnie rozluźnione. Czy czegoś więcej Ci potrzeba?

Leżak jest wygodny jak nigdy, ciasteczka pyszne, wilgotne. Dziś nie tuczą.

Takie chwile jak te – są najlepsze!

Słucham, uśmiecham się, życzyłabym sobie, aby czas się na chwilę tu zatrzymał i dał nam więcej dla siebie.

Patrzę na uśmiechy koleżanek, czasem kłopoty, rozterki i radości. I uwielbiam ich słuchać, uwielbiam opowiadać.

Dziś nawet smutki są jakieś lżejsze, a ciężkie tematy chwilowe.

I już nie chcę jechać do innych, ciepłych krajów, nie chcę być w spa, nie marzę o kolorowym drinku na jakiejś wypasionej wyspie. Teraz nic mi już nie brakuje.

Czuję pod nogami miękką trawę, promienie słońca na twarzy i miłe głosy wokół siebie.

Niebywały spokój, jakby inny wymiar. Sama nie wiem jak mi się udało to dostrzec między bieganiną dzieci.

A jednak.

Będąc nastolatką nie sądziłam, że tak proste rzeczy są tak piękne. Kiedy ktoś zachwycał się śpiewem ptaków myślałam, że jest szalony. Dopadło i mnie 🙂

Upływający czas mówi swoje – najprostsze jest najlepsze. Tak banalne to, ale prawdziwe jak nigdy. Nie zamieniłabym na nic.

I nie chcę już nic więcej.

Chwilo – trwaj!

 

M. K. ❤

 

 

Reklamy

2 uwagi do wpisu “Docenić niedoceniane

Skomentuj

Wprowadź swoje dane lub kliknij jedną z tych ikon, aby się zalogować:

Logo WordPress.com

Komentujesz korzystając z konta WordPress.com. Wyloguj /  Zmień )

Zdjęcie na Google+

Komentujesz korzystając z konta Google+. Wyloguj /  Zmień )

Zdjęcie z Twittera

Komentujesz korzystając z konta Twitter. Wyloguj /  Zmień )

Zdjęcie na Facebooku

Komentujesz korzystając z konta Facebook. Wyloguj /  Zmień )

w

Connecting to %s